W sobotę nastąpił długo oczekiwany moment przeprowadzki. Mieszkanko znajduje się przy ulicy Bravallagata, numer 20. Jest to nadal Reykjavik 101, czyli centrum miasta. Nie jest wielkie – znajduje się w piwnicy – ale przytulne. Mamy też większość rzeczy, które są potrzebne do życia – zostały wydostane z czeluści schowka brata Helgiego – Syfila(…). Udało nam się tam znaleźć tez dwu chipowa kartę grafiki na dwa monitory, oraz kontroler SCSI – które są nam tutaj niezbędne do życia Dziś (tj. w niedzielę) Helgi załatwił dla nas wielki materac do spania J Same powody do radości. W pokoju znajduje się około 47 gniazdek – w tym jedno na środku sufitu (mieszkał tu kiedyś producent filmowy, a to była jego pracownia). Właściciel mieszkania – Helgi – jest bardzo zabawnym człowiekiem. Strasznie przejmuje się nami. Załatwił nam naczynia oraz materac. Jeździ samochodem bez przeglądu;), w którym panuje straszny bałagan. Pokazał nam nawet co robić „In case of fire”, bo jak sam powiedział „when there’s fire nobody knows what to do”. Kiedyś był marynarzem… Jego dziewczyna – Halldora, jest policjantką. W poniedziałek jadą do Australii na kilka tygodni. Pierwszy wieczór – i pierwsza jajecznica.

P.S. Za chaotyczność postu szczerze przepraszamy…

Islandia jako kraj ludzi tolerancyjnych także posiada swoje Gay Pride, czyli dzień dumy gejów i lesbijek. Co roku organizuje się paradę połączoną z koncertami i konkursami. Na paradę wbrew pozorom nie przychodzą sami geje, jest bardzo dużo heteroseksualistów – nawet całych rodzin – panuje atmosfera tolerancji, wszyscy dobrze się bawią. Na ulicach spotkac można ludzi noszących koszulki z napisami: „I’m so gay I shit rainbow”, „I’m the only gay In a village”, „Sorry girls, I’m gay”. Jest także bardzo brudno na ulicach.

Ostatni dzień – trzeba zdecydować, co robić. Obejrzeliśmy jeszcze wodospad Skogafoss, u stóp którego kampowaliśmy i prześlijmy odcinek wyznaczonego szlaku. Jesteśmy jakieś 160 km od Reykjaviku. Nie chcemy jednak wracać i obieramy nowy cel – park narodowy Skaftafell. Droga jest daleka – głównie przez pustkowia. Po drodze zaglądamy na plażę nad Adriatykiem – charakterystyczny jest czarny piasek wulkaniczny. Sam park to przede wszystkim skupisko zieleni z wyznaczonymi szlakami – większość z nich prowadzi do punktów widokowych na lodowiec – park znajduje się zaraz obok największego lodowca Islandii. Sam park nie był szczególnie ciekawy. Opuściliśmy park około 18:20 – 323 km od Reykjaviku. Na miejsce dotarliśmy około 22 – zmęczeni, ale szczęśliwi, spędziliśmy ostatnią noc w Zgredku J

10:28 – telefon do Frostura (brata Gummiego, który jest pracodawcą Snika i właścicielem samochodu Zgredka)

12:00 – przybycie Frostura – kombinowanie co zrobić z samochodem

13:00 – odkrycie przerwanego kabelka od alternatora – jupii, mamy co naprawiać!

14:00 – uff, możemy wyruszyć dalej – cel Gulfoss

Trudno powiedzieć cokolwiek o Gulfossie – wszystko, co trzeba wiedzieć jest na fotkach. Jest nadal dość wcześnie i po obrzydliwym gulaszu baranim serwowanym jako specjalność tamtejszej Gulfossowej restauracji – decydujemy się jechać dalej i zobaczyć lodowiec. Jest to dość długa trasa, ale na szczęście droga cały utwardzona. Po drodze zobaczyliśmy dwa wodospady – jeden szczególnie oczarował Snika (nazwy nie pamiętamy – być może sprawdzimy). Niestety, zobaczyliśmy tylko niezbyt ciekawą część lodowca – brudny brzeg, ale zawsze coś. Kampowaliśmy na polu namiotowym u stóp przepięknego wodospadu, znowu w samochodzie – tak było i wygodniej, i cieplej.

Wczesnym rankiem opuściliśmy pole namiotowe w Grindaviku i wyruszyliśmy w kierunku Krisuviku (nie do końca prawidłowa nazwa). Mieliśmy okazje przekonać się czym jest „droga główna, powierzchnia żwirowa” na Islandii. Droga, która łączy dwa duże islandzkie miasta (duże wg ich standardów) biegnąca przez malownicze tereny okazała się niezłym wyzwaniem dla N i Zgredka – nawierzchnię można zobaczyć na niektórych zdjęciach. W czasie godzinnej jazdy minęły nas tylko trzy auta. Dzięki obraniu tej drogi mieliśmy także okazje zobaczyć geotermalne źródła. Krisuvik jako miasto był tylko celem pośrednim – zamierzaliśmy udać się do parku narodowego Thingvillin – miejsca ważnego z punktu widzenia historii Islandii, gdzie zbierał się najstarszy parlament świata – Althing. Oczywiście, zabłądziliśmy, znaleźliśmy się w całkowicie niewłaściwym miejscu, zdecydowaliśmy się więc wybrać drogę przez Reykjavik (znowu sporo błądzenia), ale wreszcie znaleźliśmy się na właściwej drodze. Niestety, pogoda nie dopisała i zwiedzanie parku nie należało do najprzyjemniejszych, ale miejsce na pewno było warte zobaczenia. Przez park przebiega uskok tektoniczny, którego ślady są widoczne na powierzchni. Zobaczyliśmy także pierwszy Islandzki wodospad. Kolejny punkt wycieczki – to osławiony Geysir. Tutaj należy się słowo wyjaśnienie – Geysir ostatni raz wybuchł w 2000 roku, a obecnie można zobaczyć jedynie wybuch Strokkura – czwarty na świecie gejzer pod względem wysokości wyrzucania wody (podobno 25-35 metrów, co około 10 min). Oprócz tych dwóch gejzerów znajduje się tam także kilka pomniejszych gorących źródeł i gejzerów. Mimo dość późnej pory (godzina 18) zdecydowaliśmy, że zobaczymy jeszcze tego dnia oddalony o około 10 km Gulfoss – największy wodospad Islandii. Tutaj Zgredek odmówił jednak posłuszeństwa i utknęliśmy na 6 km od Geysira, pośrodku niczego. Padły podejrzenia, że przyczyną awarii Zgredka może być brak paliwa – ponieważ wiedzieliśmy, że w Geysir znajduje się stacja benzynowa, Snik złapał stopa (dziewczyna kierowcy zrobila mu zdjęcie K ) i udał się do miasta. Na stacji nie było żadnego kanistra – po godzinie czekania udało się zdobyć wiaderko po sosie hamburgerowym (ok. 4l pojemności). W drodze powrotnej złapałem stopa – kierowca okazał się właściciel stacji paliw (Didrik), jego pasażerką była Polka. Niestety przyczyna zatrzymania się samochodu nie był brak paliwa… utknęliśmy na końcu świata z zepsutym samochodem. Dzięki życzliwości Didrika udało nam się po 3 godzinach holowania, ładowania akumulatora i pchania samochodu „dojechać” z powrotem do Geysir. Diagnoza – zepsuty alternator.

Noc spędziliśmy w samochodzie na parkingu obok stacji. Nawet udało nam się załapać na kąpiel w pobliskim hotelu, mimo że było już po godzinach otwarcia (23.00).

Stróż tego przybytku (który wysławiał się jakby go ktoś po każdym słowie uderzał kijem baseballowym w tył głowy) wpuścił nas po takim dialogu.

- Hello, our car broke down, could we take a shower…

- yyy… (wytrzeszcz oczu) it’s too late, WE open till 22.00.

- … but your chief said that we can take shower!

- no, I don’t know.. the chief is looking. (K)

- (błaganie N I robienie żałosnych minek).

- OK. ; SHOWER; but QUICKLY.