Pierwszym celem drugiego dnia wyprawy bylo jezioro Mývatn – według wielu najpiękniejsze na Islandii. Mývatn to nie tylko jezioro, ale również centralny punkt aktywnego wulkanicznie obszaru pól lawowych, żródeł geotermalnych, kraterów i skalistych formacji.

W drodze do Mývatn zobaczylismy jeszcze wodospad Godafoss… Na pierwszym zdjęciu można dostrzec Snika.

W okolicach jeziora Mývatn znajduje się Dimmuborgir – bezładne czarne lawowe formacje, łuki, jaskinie i bryły zoomorficzne. Niestety większości z tych rzeczy nie zobaczyliśmy ponieważ zaraz na poczatku pomyliliśmy drogę…

W niewielkiej odległości od jeziora leży Hverarönd geotermalne pole pełne oczek błotnych, dymiących kominów i fumaroli.

Kolejnym celem naszej wyprawy była Krafla – region geotermalny wraz z elektrownią oraz polami lawowymi. Z elektrownią wiąże się ciekawa historia – podczas wiercenia otworów na polu Krafli, jeden z nich okazał się kryć tak potężną energię że w momencie osiągniecia komory nastąpiła eksplozja. Utworzył się wielki krater, a elementy sprzetu wiertniczego odnajdywano w promieniu 3km od miejsca odwiertu. Zadziwiające jest to że podczas samej katastrofy nikt nie zginął. Gdyby projekt udało się zrealizować w pierwotnej wiersji, ten jeden otwór z powodzeniem zasiliłby całą elektrownię Krafla. Dziś do tego celu potrzebne jest ciepło z 17otworów.

Gdy nadszedł czas powrotu do domu nasz samochód postanowił odmówić posłuszeństwa i w momencie wyprzedzania (pod górkę) ciężarówki zaczął bardzo głośno rzęzić (Wrrrzzzzziiiiiiiiiii ziiiiiiiiiiii ziiiiiiii)- zupełnie jak by miał się zaraz rozsypać. Postanowiliśmy się jednak nie zatrzymywać i dojechać do najbliżeszego miasta (Akureyri) ponieważ nie mieliśmy pewności czy uda się go jeszcze odpalić po zatrzymaniu… Z duszą na ramieniu i ku uciesze wszystkich mijających nas turystów dotarlliśmy do miasta (ze średnią prędkościa 40km/h) Należało podjąc decyzję co robić dalej – zostać w Akureyri do rana i wrócić do domu autobusem albo zaryzykować i wrócić tym trupem do domu… jako że nasi ojcowie nie znają realiów Islandii doradzili nam by jechać… byle powoli. Mieliśmy także sporo szczęścia – jakieś 200 km od Reykjaviku zobaczyliśmy na chwilę zorzę polarną. Może nie jakąś szczególnie spektakularną, ale co tam Po 6,5 godziny pokonaliśmy dystans 390km i skrajnie zmęczeni ale szczęśliwi dostarliśmy do domu.

This post is filed under Życie na Islandii. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.