N zerwała się wczesnym rankiem i udała się pod wskazany adres. Dzielnica (prawie portowa) okazała się po prostu skupiskiem magazynów, biur (głównie importerów). Po godzinie czekania pojawiła się osoba odpowiedzialna za przyjmowanie pracowników. I tu zaskok – praca jest już załatwiona (w sklepie-magazynie z kafelkami, wannami itp.), w pełni legalna (z czym wiążą się także podatki…). Nie wydaje się szczególnie trudna – pięć dni w tygodniu, od 8 do 2. Obowiązki – mycie podłóg taką specjalną maszyną, sprzątanie biur i, o horrorze, gotowanie posiłków dla pracowników (tu prośba do wszystkich o dobre przepisy na szybkie, ciepłe dania). Pan, z którym rozmawiałam (szef) starał się ze wszystkich sił wytłumaczyć mi na czym praca dokładnie polega, ale mimo szczerych wysiłków wszystko kończyło się na: „Tomorrow, someone will show you how to do it” (łącznie z obsługą czyszczącej maszyny – „I don’t really know how it works – but tomorrow someone will show you how to do it”). Ale N wróciła pełna optymizmu z poczuciem, że połowę czasu będzie się opierniczać (chyba, że okażę się, że pracy jest jednak więcej…).

This post is filed under Życie na Islandii. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.